… ความที่ไม่มีอะไรตายตัว คือเสน่ห์ของกาแฟ …
คนชงคนเดิม กาแฟพันธุ์เดิมสูตรเดิมๆ แต่รสชาติมันก็อาจเปลี่ยนได้
หากแค่เวลาที่ใช้ในการชงเปลี่ยนไป..
… คนไหนชงกาแฟอร่อยจงภูมิใจเถอะ
มันไม่ได้ง่าย ๆ เลยที่จะชงให้ได้รสชาติดีดังเดิมทุกครั้ง …
… ความรักก็เปรียบได้กับกาแฟเหมือนกัน …
กาแฟที่ชงเสร็จใหม่ ๆ ก็เหมือนความรักที่เพิ่งจะก่อตัว
มันหอม มันหวาน มันอุ่น
หากได้ชิมแล้วยากจะวางลง นอกจากคุณจะไม่ถูกใจกาแฟถ้วยนั้น
น้ำตาลที่ใส่ให้กาแฟ … เปรียบเหมือนกับการเอาใจใส่ดูแล
ห่วงใยซึ่งกันและกัน … อยู่ที่คุณจะใส่น้ำตาลมากแค่ไหน
มากไปมันก็ไม่ดีมันจะเลี่ยนไป …
น้อยไปมันก็ไม่ดี มันอาจจะยังขมอยู่ …
นมหรือครีม เหมือนกับเรื่องราวต่าง ๆ เหตุการณ์ดี ๆ
ที่ช่วยให้กาแฟมีรสชาติมากยิ่งขึ้น …
… แน่นอนว่ากาแฟเมื่อชงทิ้งไว้ แม้มันจะมีรสชาติดีแค่ไหน
แต่เมื่อทิ้งเอาไว้นาน ๆ รสชาติมันย่อมเปลี่ยนไปบ้าง …
ความหอมมันอาจจะน้อยลง มันอาจจะเย็นชืด จืดจาง …
เหมือนกับความรัก ที่ต่อให้คุณจะรักกันมากแค่ไหน แต่หากนานวันเข้า
มันย่อมมีวันจืดจางลงบ้างเช่นกัน
… แล้วเราจะยังดื่มมันมั้ย ?
กาแฟที่จืดจาง ไร้ซึ่งความหอม หวาน มัน … ดื่มหรือไม่ดื่มดี
… การกล้ำกลืนฝืนทนดื่มต่อไปไม่ใช่ว่าดีหรอก …
ก็มันไม่อร่อยอยู่แล้ว ดื่มไปก็เสียความรู้สึกเปล่า ๆ
มาชงกันใหม่ดีกว่านะ
...แต่มีข้อแม้ว่าต้องเป็นถ้วยใบเดิม ๆ ซึ่งเปรียบเหมือนกับคนรักของคุณ
…ไม่ใช่เปลี่ยนถ้วยไปเรื่อย ๆ นะ … ไม่ดีหรอก
นอกจากถ้วยใบนั้นมันเหลือจะทนแล้ว เก่าผุ ไม่มีค่าพอจะเก็บไว้ …
คุณจะเปลี่ยนก็ไม่ว่ากัน
…. แต่หากคุณยังชงกาแฟใหม่ในถ้วยใบเดิม …
แม้มันจะเก่าไปบ้างตามกาลเวลา …
แต่เราไม่ได้กินถ้วยนี่ เราดื่มกาแฟตะหาก
ถ้วยกาแฟก็เหมือนคู่ใจของเราถูกมั้ย ? หมั่นชงมันบ่อย ๆ
ให้ถ้วยได้เจอกับกาแฟอุ่น ๆ หอม ๆ หวาน ๆ …
มันจะมีทำให้คุณมีความสุขมากอย่างที่คาดไม่ถึงเลยล่ะ
… กาแฟอุ่นๆ หอมๆ กับถ้วยใบโปรด … จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกล่ะ…
------------
ปล.เจอมาจากBlogเลยคัดลอกมาให้อ่านกัน..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น